Ik werk als coach bij een stichting die oa woonondersteuning geeft voor mensen met een (verstandelijke) beperking. Er wonen mensen bij elkaar in een groep, of alleen of samen in een appartement. Het begon met 1 cliënt die klachten kreeg, getest werd en helaas een positieve uitslag van Covid kreeg.
Van het een kwam de ander en hebben we een behoorlijke uitbraak gehad.
Op dat soort momenten is alles ineens anders.

Het is ontzettend indrukwekkend. Al hoewel ik al die tijd het Corona virus echt niet heb onderschat en serieus alle maatregelen en hygiëne eisen heel serieus heb genomen was dit toch een soort van schrikken. Je hebt toch ergens altijd de hoop dat het jou deur wel voorbij zal gaan, er wonen ook een aantal ouderen op deze voorziening waar je dan nog meer mee bezig bent maar nu begon het toch echt bij een wat jonger persoon. Ze hebben misschien een verstandelijke beperking maar lichamelijk goed gezond. Ook onder collega`s ging het door, niets oud en ziek en wel degelijk beschermd gewerkt. Nu weet ik: ook jonge, vitale mensen die niks hebben, kunnen ongelofelijk getroffen worden door deze ziekte. De meeste patiënten zijn boven de vijftig, maar er zijn ook een paar dertigers.
Ik hoor het team en hoor hun angst “Het is ongelofelijk eng.” En ja dat is wat het met je doet, dat heb ik zelf ook ervaren.’

Wat is er dan eng?
‘Dat deze ziekte zo onvoorspelbaar is. De cliënten en hun verwanten, maar ook medewerkers zijn echt bang, er is een gespannen sfeer. We zijn overvallen door het coronavirus en denken: wat gebeurt er met mij? Hoe verloopt het ziekteproces bij iedereen, wordt er niemand doodziek? Ik wil ook gewoon veilig naar huis, wie beschermd mij? Doe ik alles wel goed, heb ik de juiste bescherming?

Wat doet dat persoonlijk.
‘Het hakt erin. Ik stond 24/7 aan, wilde er voor iedereen zijn. Wilde dat alles helder en duidelijk werd gecoördineerd. Gehuild heb ik ook, samen met cliënten en hun verwanten omdat ze met de kerst en oud/nieuw helemaal alleen moesten blijven, niet naar hun familie hun eigen vader of moeder konden. Huilen, lachen, hele harde grappen maken. Ik heb echt een geweldig team, waarin we veel steun aan elkaar hebben. De sfeer is top. Je wordt nog hechter met elkaar als je samen zoiets bizars meemaakt.

En ik bedenk me dat op de ic`s in de ziekenhuizen en in de verpleeghuizen heel veel collega`s ook studenten verpleegkunde aan het bed staan en hetzelfde en nog erger mee maken. Ik hoop dat toekomstige studenten dit goed doorkomen en niet afhaken op het oh zo mooie beroep. Het zal me niks verbazen als veel zorgverleners straks de GGZ platlopen. Je zou hier PTSS van kunnen oplopen.

Hoe is het om in zo’n beschermend pak te moeten werken?
‘Warm en benauwd. Alles is van plastic: je pak, mondmasker, bril. Niks ademt. Het is ook moeilijk om zo ingepakt contact te maken met de clienten, denk ook aan de slechthorende en de mensen met autisme.

Was ik bang zelf besmet te worden?
Ja en nee eigenlijk. Ik weet dat ik goed beschermd ben met de beschermende middelen die er zijn en toch zet het je wel aan het denken ja.
Toch denk ik dat het besmettingsgevaar hier in mijn beschermingspak in de haard kleiner is als wanneer je onbeschermd in de supermarkt loopt.

Er is nu veel verbinding
Verbinding is momenteel het sleutelwoord in de zorgsector. Je ziet overal samenwerkingen ontstaan en de bereidwilligheid om elkaar te helpen is bijzonder groot. Het is belangrijk om dit vast te houden, uiteindelijk zal dit tot betere zorg leiden. Misschien draagt het uiteindelijk ook wel bij aan het weer aantrekkelijker maken van de zorg.

We proberen elkaar met zijn allen te helpen en verder te brengen.
We weten niet hoe lang dit nog gaat duren, maar er wordt ook alvast goed ingespeeld op de mentale klap die een keer komen gaat. Ook dit heeft te maken met rekening houden met elkaar en verbinden.

Het ziekteverzuim is hoog in de zorg, veel mensen verlaten de zorg en er is een hoog personeelstekort. Het is nu de tijd om dit te keren en om het vak aantrekkelijker te maken!

Wat kan ik als coach met de paarden voor jou betekenen?
Met coaching kijken we naar de uitdagingen die je ervaart in je privéleven, op het werk, in je persoonlijkheid of in een maatschappelijke context. We zijn vaak op zoek naar meer balans en regie in ons leven. Dit is waar we in de coaching mee aan de slag kunnen gaan, dus ook met het verbeteren van je persoonlijke situatie.
Je hebt het nu als zorg professional nodig de kracht in jezelf te blijven voelen!

Verandering
Ons onderbewuste bepaalt voor 95% ons denken, voelen en doen. Wanneer je tegen een probleem of situatie aanloopt die je wilt veranderen, probeer je dit op te lossen op de manier die je het beste kent. Helaas werkt dit niet altijd, bij coaching gaan we onderzoeken wat voor jou wel werkt.

De kracht van de paarden is dat paarden niet oordelen. Het is heel bijzonder om te zien hoe de interactie tussen mensen en dieren is. Mensen communiceren meestal met woorden maar hebben veel meer non-verbale communicatie. Een paard voelt dat haarscherp aan. “geen woorden, maar paarden” zeggen we dan.
Het is belangrijk de kracht in jezelf te blijven voelen, zeker in deze Corona tijd.

We doen het met en voor elkaar!